Žorty (31.12.2008)
Tobias přińdźe do apoteki a praji:
„Dajće mi prošu něšto přećiwo sylnej hikawce!“
Njewočakowano da jemu apotekar na to jednu plistu. „Tak”, praji Tobiasej, „to je najtuńši a najlěpši srědk přećiwo tomu. Nó, je pomhało?”
„To njewěm“, Tobias wustróžany jakoce. „Hikawku ma moja wowka!“
Skupina lačnych pućowarjow zastupi do hórskeje chaty. Na blidźe steji kana z horcym napojom, a wšitcy so do njeho wala.
„Brrr, tón kofej žadławje słodźi. Kaž wopłokowanska woda.”
„To tla je čaj a žadyn kofej”, praji druhi.
W tym wokomiku praša so wjednik skupiny:
„Chce hišće něchtó kakaw?“
Mać napomina małeho Mikławša:
„Prócuj so tola jónu kusk bóle!”
Na to Mikławš:
„Ja njecham mudry być! Ja njecham rjany być! Ja chcu tajki być kaž nan!”
Do hotela zastupi wosobny knjez a so předstaji:
„Jan Jurij Fabian Pawoł Ignacij Pjech.“
Na to wrotar:
„Na, potom přińdźće jónu wšitcy nutř, a posledni začini durje!”
Młoda žona wari wobjed. Prěni raz pjeće husycu. Pohlada do pjecy a zawoła:
„Lubuško, husyca budźe hnydom hotowa. Pjerja su hižo rjenje brune.”
„Jeli budźeš so dale tak zadźeržeć, póńdźeš do internata, zo by tam porjadne maněry nawuknył!”, hrozy mać Rudijej.
Tón cyle njewinowaće na to:
„Ale maći, njemóžu tute tež doma nawuknyć?”
„Maće noweho kucharja?“, so kriminalist w korčmje praša.
„Kak sće na to přišoł?”, so pinčnik dźiwa.
„Dokelž su na talerju mi hišće njeznate wotćišće porstow!”
Tomaš je do wulkeho wobchodoweho wokna kamjeń ćisnył a chce nětko spěšnje ćeknyć. Předawar pak jeho hrabnje a naswari:
„Ty njeplecho! Najprjedy mi wokno rozbiješ a potom chceš so zminyć. Dyrbiš mi te wokno zapłaćić!”
„Haj wšak“, jakota Tomaš, „chcych jenož domoj po pjenjezy doběžeć!”